Όταν ήμουν στο Πάντειο Πανεπιστήμιο, ένα συνηθισμένο καψώνι ήταν το γράψιμο στον πίνακα με μπογιά που δεν έβγαινε και η οποία χρειαζόταν ειδική επεξεργασία από την τεχνική υπηρεσία του Πανεπιστημίου για να βγεί. Υπενθυμίζω ότι το μάθημα μου η Στατιστική δεν ήταν θεωρητικό μάθημα και χρειαζόταν απαραιτήτως τον πίνακα, ο οποίος για να έλθει στην πρότερη κατάσταση χρειαζόταν πολλές φορές να περάσουν και μία και δύο εβδομάδες. Η αποκτήνωση όμως ξεπέρασε τα όρια, όταν μετά την κηδεία του πατέρα μου, στο πρώτο μάθημα που ακολούθησε είχαν γράψει στον πίνακα με κόκκινη μπογιά κάτι του τύπου “Γαμώ τον τάφο του πατέρα σου”.
Αφήστε μια απάντηση