Συντάκτης: Θοδωρής Μπεχράκης

ΕΛΕΝΗ Μ. Το διάβασα! Απνευστί!!1 Συγκλονιστικό!!!

ΒΙΚΥ Κ. Το διάβασα δυό φορές. Συγκλονιστικό!. Σου κόβεται η ανάσα και με ένα τρόπο σε διαπερνά και σωματοποιείται η αγωνία και ο “τρόμος” της διήγησης. Εξαιρετική αφήγηση, κατάδυση συναισθημάτων, σαν να γράφτηκε με μια ανάσα ! Μπράβο του!

ΧΡΙΣΤΙΝΑ Σ. Διάβασα το βιβλίο! Ξεκίνησα αργά χτές το βράδυ και το τελείωσα μόλις τώρα!. ΣΟΚ…!

ΧΡΙΣΤΙΝΑ Χ Πάνη μου Άρχισα να διαβάζω το βιβλίο του Θοδωρή και ..τον αγάπησα! Είναι τόσο ειλικρινής και άμεσος.. Αρχικά με πήρε και μένα απ΄τη μούρη! Το ύφος γραφής μου θύμισε “τα καλύτερά μας χρόνια της Όλγας Μαλέα “ (κινηματογραφικό & συναισθηματικό). Μετά έρχονται τα βάσανά του, απ΄ τους ανθρώπους που τον κυνηγάνε! Νομίζω πως τώρα τον ξέρω! Σ΄ευχαριστώ πολύ που μου το σύστησες! Σας αγαπώ.

ΘΩΜΑΣ Κ. Χαίρομαι πάρα πολύ που αποφάσισες να μιλήσεις δημόσια για αυτά που πέρασες… Άλλαξες κεφάλαιο. Δεν τολμούσα να το ελπίζω.

ΣΤΑΜΟΣ Π. Θοδωρή μου το διάβασα αμέσως και με ενθουσίασε! Σε πολιτικό και προσωπικό επίπεδο… Όλα μου τα συγχαρητήρια αγόρι μου!

Είναι γνωστή στον δυτικό κόσμο η περίπτωση της ΣΤΑΖΙ , της μυστικής υπηρεσίας της Ανατολικής Γερμανίας, για την παρακολούθηση και καταπίεση των πολιτών της Ανατολικής Γερμανίας. Σε ένα γαλλικό ντοκυμαντέρ που έβαλε πρόσφατα η ΕΤ3, με τίτλο “ΣΤΑΖΙ, ένα κράτος ενάντια στον λαό του” και αγγλικό τίτλο “STAZI, a state against its people” υπάρχουν πολλά ενδιαφέροντα στοιχεία σχετικά με την δράση της εν λόγω υπηρεσίας. Αναφέρω μερικά από αυτά τα στοιχεία γιατί έχουν μεγάλη ομοιότητα με καταστάσεις τις οποίες βιώνω τα τελευταία 27-28 χρόνια της ζωής μου.

Καταρχήν, με βάση το ντοκυμαντέρ, “ υπάρχουν οι επαγγελματίες πράκτορες και οι ερασιτέχνες που ονομάζονται Ανεπίσημοι Συνεργάτες. Οι Ανεπίσημοι Συνεργάτες μπορεί να είναι φίλοι, συνάδελφοι, συνεργάτες ή συγγενείς του υπόπτου”.

“Η παρακολούθηση γίνεται άλλες φορές εμφανώς, άλλες φορές όχι , γεγονός που από μόνο του δημιουργεί μόνιμο άγχος.”

“Χρησιμοποιείται συχνά η είσοδος στο σπίτι του υπόπτου κατά την διάρκεια που λείπει , όπου κατά την είσοδο οι πράκτορες αφήνουν την υπογραφή τους: η πόρτα ανοιχτή, το φως και το ραδιόφωνο αναμμένα.” “ Ή αλλάζουν θέση σε κάποια αντικείμενα. Ή έκλεβαν μόνο τις χρωματιστές πετσέτες , αφήνοντας τις άλλες. Αυτό είχε σαν αποτέλεσμα αν έλεγες σε ένα ψυχίατρο ότι μπαίνουν άνθρωποι στο σπίτι σου για να κλέψουν τις πετσέτες της κουζίνας να σε θεωρεί τρελό.” “Σκοπός τους, επίσης, ήταν να σε δυσφημίσουν στον κύκλο σου, όπου αν έλεγες για τις πετσέτες σε περνούσαν επίσης για τρελό.”

“Άλλη μέθοδος ήταν να παραδίδουν κάθε μέρα κάρβουνο σε κάποιον που είχε κεντρική θέρμανση. Σκοπός ήταν να ταράξουν την καθημερινότητα του στόχου. Να τον καταβάλουν. Για να μην έχει πλέον την δύναμη να αφιερωθεί στις δραστηριότητες του ως αντιφρονούντας.”

“Οι ανεπίσημοι συνεργάτες ήταν διπλάσιοι από τους επίσημους, όπου μεταξύ των ανεπίσημων συνεργατών υπάρχουν και ανήλικοι. Υπολογίζουν ότι 1300 ήταν οι ανήλικοι, εκ των οποίων ο νεότερος ήταν 12 ετών.”

“Η μέθοδος αυτή σκοπό έχει την αποδόμηση της προσωπικότητας και την ψυχολογική αποδόμηση. Πρόκειται για μια ύπουλη μέθοδο βασανισμού την οποία οι μυστικές υπηρεσίες κατέστησαν επιστήμη.”

“Παίρνουμε τις αρχές της ψυχολογίας , μια επιστήμη που συμβάλλει στην προσωπική ανάπτυξη του ατόμου και τις αντιστρέφουμε για να πετύχουμε το αντίστροφο. Με άλλα λόγια την καταστροφή της προσωπικότητας.”

“Οι τεχνικές αυτές διδάσκονται στο Πανεπιστήμιο της ΣΤΑΖΙ. Ένας κλάδος που έχει και δική του έδρα. Υπήρχαν πολλά διδακτορικά αξιωματικών. Οι πράκτορες τις χρησιμοποιούσαν για να οργανώσουν χειρισμούς αποσταθεροποίησης.”

“Αυτή η αδιόρατη μέθοδος δεν αντικαθιστά πλήρως τις σκληρές μεθόδους. Έτσι έχουμε: παρακολούθηση, ψυχολογική αποδόμηση και εάν χρειαστεί φυλάκιση.”

Όλα τα παραπάνω είναι κομμάτια από το ντοκυμαντέρ , μετά από απομαγνητοφώνηση.

Συνοψίζοντας μπορούμε να πούμε ότι το ντοκυμαντέρ στέκεται στα εξής σημεία:

– Η αποδόμηση της προσωπικότητας

– Οι έγχρωμες και οι λευκές πετσέτες

– Το κάρβουνο

– Τα παιδιά από 12 ετών

– Η φυλάκιση

Ας πάρουμε τα πάρα πάνω σημεία για να δούμε τις αντιστοιχήσεις που υπάρχουν με την πραγματικότητα που ζω τα τελευταία 27-28 χρόνια:

1. Η αποδόμηση της προσωπικότητας. Από το 1997 και μετά είχαν καταφέρει την πλήρη αποδόμηση της προσωπικότητας μου. Έτσι, ενώ ήμουν καθηγητής στο Πανεπιστήμιο δεν τολμούσα να μιλήσω, όχι μόνο για το πρόβλημα μου, αλλά και για οποιοδήποτε άλλο θέμα είτε στο πλαίσιο του Πανεπιστημίου , είτε στις παρέες με φίλους κλπ. Στους δε ψυχιάτρους που πήγαινα, άλλος με τον ένα τρόπο και άλλος με τον άλλο τρόπο, μου έλεγαν ότι αυτά που τους έλεγα δεν υπήρχαν στην πραγματικότητα και υπήρχαν μόνο στην φαντασία μου λόγω του πραγματικού τραύματος που είχε δημιουργηθεί με τα γεγονότα του 1985 (με την σύλληψη κλπ). Όταν δε τους έλεγα ότι εγώ δεν είχα παρόμοιο πρόβλημα από το 1985 μέχρι το 1997 μου έλεγαν διάφορες θεωρητικές ανοησίες.

Αυτή η αντίθεση μεταξύ μιας νοσηρής πραγματικότητας που ζούσα και των ανόητων ερμηνειών των ψυχιάτρων ενέτειναν την ψυχολογική μου αποδόμηση, αφού δεν ήξερα τι ήταν αλήθεια και τι ήταν της φαντασίας μου. Με αποτέλεσμα μια γενικευμένη ανασφάλεια, όπου για παράδειγμα, ενώ έκλεινα μια βρύση, την έλεγχα με το δάκτυλο για να βεβαιωθώ ότι όντως ήταν κλειστή. Όπως αυτή, υπήρχαν πολλές παρενέργειες στην ζωή μου και την καθημερινότητα μου. Η κατάσταση αυτή άρχισε να αλλάζει τα τελευταία 2-3 χρόνια λόγω της τύχης που είχα να υπάρξει αμοιβαία εμπιστοσύνη μεταξύ εμένα και της ψυχιάτρου μου Αγγελικής Πετροπούλου, την οποία ήξερα από παλιότερα , αλλά χωρίς στην αρχή να την εμπιστεύομαι, λόγω της εμπειρίας που είχα από τους προηγούμενους ψυχιάτρους. Όπου μιλώντας για την κατάσταση μου σε κάποιον, ο οποίος επιτέλους αρχίζει να με πιστεύει αρχίζω και αποκτώ πίστη στον εαυτό μου, η οποία έφτασε μέχρι το γράψιμο και την κοινοποίηση του τελευταίου βιβλίου μου. Οι επιπτώσεις ήταν θετικές και σε όλη την καθημερινότητα μου, αφού η ανασφάλεια και κατά συνέπεια τα κολλήματα μειώθηκαν.

2. Οι έγχρωμες και οι λευκές πετσέτες. Όπως οι υπάλληλοι της ΣΤΑΖΙ έπαιρναν τις έγχρωμες και όχι τις λευκές πετσέτες, έτσι και οι υπάλληλοι των δικών μας υπηρεσιών δημιουργούσανε κόκκινα στίγματα στα εσώρουχα μου ή αντικαταστούσαν τις κάλτσες μου μάρκας Μπέρλινκτον με κάλτσες της μάρκας Φάλκε ή δημιουργούσαν σημάδια πάνω σε έπιπλα του σπιτιού κλπ.

3. Το κάρβουνο. Όπως οι υπάλληλοι της ΣΤΑΖΙ έφερναν το κάρβουνο σε καθημερινή βάση χωρίς να υπάρχει λόγος, με σκοπό να ταράξουν την καθημερινότητα του στόχου, έτσι και οι υπάλληλοι των δικών μας υπηρεσιών, μου δημιουργούσαν διάφορα προβλήματα οικονομικής φύσεως ή προβλήματα στο ίντερνετ ή στο ραδιόφωνο ή στην τηλεόραση κλπ , όπως τα αναφέρω αναλυτικά στο βιβλίο και συγκεκριμένα στο κεφάλαιο “Η περίοδος 1997-Σήμερα”.

4. Τα παιδιά από 12 ετών. Όπως στις δραστηριότητες της ΣΤΑΖΙ συμμετείχαν και παιδιά από 12 ετών και πάνω, το ίδιο συμβαίνει και στις δικές μας μυστικές υπηρεσίες. Το έχω διαπιστώσει είτε σε παιδιά υπαλλήλων των μυστικών υπηρεσιών που λειτουργούν υπό τις οδηγίες των γονιών τους, είτε σε παιδιά στο δρόμο τα οποία έχουν αναλάβει να σε βρίσουν ή να σε προπηλακίσουν.

5. Η φυλάκιση. Με βάση το ντοκυμαντέρ στην Ανατολική Γερμανία ήταν σχετικά εύκολο να σε φυλακίσουν. Εδώ είναι σχετικά πιο δύσκολο. Όμως τουλάχιστον στην περίπτωση την δική μου υπάρχει ένας ιδιότυπος “κατ’οίκον περιορισμός”, για τους λόγους τους οποίους αναφέρω αναλυτικά στο βιβλίο.

Κλείνοντας, θεωρώ ότι οι μέθοδοι της ΣΤΑΖΙ έχουν βελτιωθεί ως προς την αποτελεσματικότητα τους από τις δικές μας μυστικές υπηρεσίες. Έχουν γίνει πιο σκληρές και πιο επώδυνες για τον στόχο. Επίσης, η εφαρμογή τους είναι ισόβια, πράγμα για το οποίο αμφιβάλλω αν ίσχυε στην περίπτωση της Ανατολικής Γερμανίας. Είναι προφανές ότι σήμερα, όπως και τότε, αποτελούν θέμα επιστημονικής έρευνας, η οποία σε συνδυασμό με την τρομακτική ανάπτυξη της τεχνολογίας μπορούν να δημιουργήσουν συνθήκες εφιαλτικές για τον στόχο. Με λίγα λόγια μπορούμε να πούμε ότι αν η ΣΤΑΖΙ ήταν η παιδική ομάδα, οι δικές μας μυστικές υπηρεσίες σήμερα είναι η ανδρική ομάδα.

Την νύχτα που μας πέρασε από τις 5 η ώρα το πρωί, υπενθυμίζω στις 5 η ώρα το πρωί είχε γίνει η σύλληψη μου το 1985, μέχρι τις 7 που σηκώθηκα από το κρεββάτι υπήρχαν συνεχείς θόρυβοι από το ασανσέρ και τον διάδρομο. Οι θόρυβοι συνεχίστηκαν και κατά την διάρκεια που πήγα στην τουαλέτα μέχρι τις 8 η ώρα. Είχα καιρό να έχω παρενοχλήσεις με τόση ένταση και τόση διάρκεια και μου δημιουργήθηκε η εντύπωση ότι κάτι ιδιαίτερο πρέπει να συμβαίνει. Την επόμενη μέρα έγινε η επίθεση του Ισραήλ στο Ιράν. Άρα οι μυστικές υπηρεσίες της Δύσης το γνώριζαν από την προηγούμενη μέρα και είχαν λάβει τα μέτρα τους . Προφανώς θεωρούν ότι έχω κάποια διασύνδεση με το Ιράν, την Χεζμπολάχ, την Χαμάς και τους Χούθι, δηλαδή με τον λεγόμενο “άξονα του κακού”. Αυτό όμως ξεπερνάει τα όρια και της “φαντασίας στην εξουσία”. Πως εγώ που δεν βγαίνω έξω από το σπίτι, μπορεί να έχω επαφή με τον “άξονα του κακού” και επιπλέον να φροντίζουν να με προειδοποιηούν εκ των προτέρων να μην προβώ σε καμία “τρομοκρατική” ενέργεια, γιατί με έχουν υπόψη τους, λες και δεν το έχω καταλάβει εδώ και 28 χρόνια τώρα. Αλλά άλλη χάρη έχει να αισθάνεσαι την μπότα του κατακτητή, γιατί ακριβώς περί αυτού πρόκειται! Η φαντασία στην εξουσία σε όλης της την μεγαλοπρέπεια! Επόμενη μέρα σε μία από τις φυλλάδες που κυκλοφορούν στον ημερήσιο τύπο διάβασα ότι οι μυστικές υπηρεσίες στην Ελλάδα φοβούνται τους “μοναχικούς λύκους”. Η εκδοχή αυτή είναι πιο ήπια. Το θέμα όμως είναι ότι τους λύκους, όταν τους αγριεύεις γίνονται πιο επιθετικοί…

Πέρασαν μερικές μέρες που η κατάσταση ήταν υπό έλεγχο. Οπότε πήγαμε στο Λουτράκι και η κατάσταση ήταν τόσο ήπια, όπου βγήκαμε το απόγευμα έξω και φάγαμε. Το επόμενο πρωί από την ώρα που ξύπνησα ξεκινάει μια επίθεση η οποία συνεχίστηκε μέχρι το μεσημέρι. Χρησιμοποιείται όλο το οπλοστάσιο από τα παλιά. Η αποχέτευση, η πόρτα από κάτω όροφο που ανοιγοκλείνει, κάποιος που φτύνει, κάποιος χρησιμοποιεί ένα θορυβώδες εργαλείο, κάποιος ο οποίος πρωί-πρωί κάνει πως μιλάει στο τηλέφωνο και ακούγεται η φωνή του από τον κοινόχρηστο χώρο της πολυκατοικίας μέχρι τον έκτο όροφο που βρίσκεται το διαμέρισμα μας , διαπιστώνουμε επίσης ότι την προηγούμενη μέρα, την ώρα που λείπαμε, έχουν μπει στο σπίτι και έχουν πειράξει το καλώδιο του υπολογιστή μου και τέλος κάνει την εμφάνισή του και το πρωτοπαλίκαρο της πολυκατοικίας, άντρας νέος και δίμετρος. Δεν καταλαβαίνω γιατί όλα αυτά, μέχρι που διαβάζω στην εφημερίδα Καθημερινή, ότι αποφασίστηκε την προηγούμενη μέρα το βράδυ, πύραυλοι πάτριοτ να φύγουν από διάφορες περιοχές της Ελλάδας και να πάνε στην Σούδα να φυλάνε την βάση των Αμερικάνων, οι οποίοι Αμερικάνοι σκέφτονται σοβαρά να εμπλακούν κανονικά στον πόλεμο του Ισραήλ με το Ιράν. Οπότε είναι λογικό οι αρχές να λάβουν έκτακτα μέτρα. Μέχρι εδώ εντάξει. Αλλά όταν τα έκτακτα μέτρα περιλαμβάνουν και έναν άνθρωπο, εμένα, πάνω από τα εβδομήντα χρονών (70), ο οποίος παίρνει καμιά δεκαριά φάρμακα για να επιβιώσει και ο οποίος βγαίνει σπάνια έξω, αυτό σημαίνει ότι ή οι κρατούντες φοβούνται και τον ίσκιο τους ή απλώς με αφορμή τα πραγματικά γεγονότα, λειτουργούν στο πλαίσιο των ψυχολογικών βασανιστηρίων, στα οποία έχουν επιδοθεί επάνω μου τα τελευταία 27-28 χρόνια.

Η χθεσινή νύχτα (22-6-2025) ήταν η νύχτα του Αγίου Βαρθολομαίου. Είχε προηγηθεί, τις πρώτες πρωινές ώρες της ίδιας ημέρας, η επίθεση των Αμερικάνων στις πυρηνικές εγκαταστάσεις του Ιράν. Από την ώρα που ξάπλωσα, γύρω στις 11 το βράδυ, και κατά την διάρκεια όλης της νύχτας ακούγονται διάφοροι θόρυβοι και από μέσα και από έξω από το διαμέρισμα μας. Από την ταράτσα, από τον εσωτερικό κοινόχρηστο χώρο της πολυκατοικίας, καθώς επίσης και πόρτα που ανοίγει και κλείνει στο εσωτερικό του διαμερίσματός μας. Αποτέλεσμα αυτού είναι να ξυπνάω κάθε μισή ώρα κατά την διάρκεια της νύχτας, παρά τα τέσσερα χάπια που έχω πάρει πριν να ξαπλώσω. Όμως με βάση τις προηγούμενες παραγράφους, η κατάσταση αυτή δικαιολογείται πλήρως. Έχω φτάσει στο σημείο, άκουσον άκουσον, κάποιες φορές να δικαιολογώ τους “γνωστούς αγνώστους”, όταν το απαιτεί η διεθνής συγκυρία. Τι να κάνεις; Προσαρμόζεσαι στην κατάσταση. Δεν μπορεί να κάνεις αλλιώς, γιατί αν δεν προσαρμοστείς κινδυνεύεις να τρελαθείς ή να γίνεις επιθετικός πράγμα το οποίο θα σου γυρίσει σίγουρα μπούμεραγκ.

Μετά το γράψιμο του βιβλίου και κατά την διάρκεια της δημοσίευσης του και της κοινοποίησης του, παρατηρώ ότι έχει αλλάξει το στυλ των παρενοχλήσεων. Από εκεί που η επανάληψη των ίδιων και των ίδιων παρενοχλήσεων, οδηγούσε σε μια κατάσταση μιζέριας, στην καινούργια κατάσταση οι παρενοχλήσεις είναι κυρίως νυχτερινές και έχουν λάβει περισσότερο μια μορφή θρίλερ. Ξεκίνησαν όταν ξύπναγα την νύχτα και έβλεπα διάφορες εικόνες σε στυλ ολογράμματος. Στην συνέχεια σε δύο περιπτώσεις υπήρξε η ένδειξη ότι την νύχτα την ώρα που κοιμόμαστε είχαν μπει μέσα στο διαμέρισμα μας. π.χ. μια σφίγγα που το βράδυ ήταν έξω από την σίτα και το παράθυρο που ήταν και τα δύο κλειστά και το πρωί βρέθηκε από την μέσα μεριά του παραθύρου χωρίς κανείς από εμάς να έχει ανοίξει ούτε την σίτα που ήταν απέξω,ούτε το παράθυρο που ήταν από μέσα. Μετά τα επόμενα βράδια μας ξύπναγαν διάφοροι θόρυβοι μέσα από το διαμέρισμα, οι οποίοι συνδυάζονταν με ειδήσεις στην τηλεόραση του τύπου “ότι τον στραγγάλισαν την ώρα που κοιμότανε” ή σχετικά με την δολοφονία μιας δημοσιογράφου από την Μάλτα, η οποία μέσα από το blog της έκανε διάφορες ενοχλητικές αποκαλύψεις κλπ. Η κορύφωση της προσπάθειας να μας τρομοκρατήσουν, εμένα και το περιβάλλον μου, ήταν όταν την προηγούμενη μέρα από το ραντεβού που είχα με την ψυχίατρο μου, μπροστά στην πόρτα της πολυκατοικίας που είναι το ιατρείο της ψυχιάτρου μου, επιτέθηκαν σε έναν ασθενή της ψυχιάτρου μου δύο νεαροί, οι οποίοι με την βία του τράβηξαν και έκοψαν μια αλυσίδα που είχε στο λαιμό του. Όλα αυτά μέρα μεσημέρι στην πολυσύχναστη πλατεία της Νέας Σμύρνης. Εννοείται ότι ο άνθρωπος που δέχτηκε την επίθεση έπαθε σοκ και έκαναν πολύ προσπάθεια για τον συνεφέρουν.

Όταν ήμουν στο Πάντειο Πανεπιστήμιο, ένα συνηθισμένο καψώνι ήταν το γράψιμο στον πίνακα με μπογιά που δεν έβγαινε και η οποία χρειαζόταν ειδική επεξεργασία από την τεχνική υπηρεσία του Πανεπιστημίου για να βγεί. Υπενθυμίζω ότι το μάθημα μου η Στατιστική δεν ήταν θεωρητικό μάθημα και χρειαζόταν απαραιτήτως τον πίνακα, ο οποίος για να έλθει στην πρότερη κατάσταση χρειαζόταν πολλές φορές να περάσουν και μία και δύο εβδομάδες. Η αποκτήνωση όμως ξεπέρασε τα όρια, όταν μετά την κηδεία του πατέρα μου, στο πρώτο μάθημα που ακολούθησε είχαν γράψει στον πίνακα με κόκκινη μπογιά κάτι του τύπου “Γαμώ τον τάφο του πατέρα σου”.

Η συνέχεια της υπόθεσης Κρυστάλλη.

Είχα την ατυχία όταν ήμουν νέος να γίνει στρατιωτική δικτατορία στην Ελλάδα (1967-1974). Ποτέ όμως δεν πίστευα ότι επί Δημοκρατίας η ζωή μου θα ήταν τόσο πολύ χειρότερη σε σχέση με την περίοδο αυτή. Αυτό το οποίο ζω από το 1997 μέχρι σήμερα (2025) με μοναδική εξαίρεση το πρώτο εξάμηνο της διακυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ το 2015, ξεπερνάει την φαντασία. Στην δε τελευταία φάση από το 2019 και μετά η κατάσταση έχει ξεφύγει τελείως. Θα προσπαθήσω να περιγράψω την κατάσταση αυτή όσο μπορώ με μεγαλύτερη ακρίβεια, κάνοντας παράλληλα μια συνοπτική ανασκόπηση της ζωής μου από την παιδική μου ηλικία μέχρι σήμερα.

Πήρε το πτυχίο από το Μαθηματικό Τμήμα της Αθήνας το 1978.

Το 1980 πήρε το μεταπτυχιακό δίπλωμα Στατιστικής από το Πανεπιστήμιο Παρίσι 6.

Το 1983 ολοκλήρωσε το διδακτορικό του δίπλωμα στην Στατιστική από το Πανεπιστήμιο Παρίσι 6.

Ήταν ερευνητής στο Εθνικό Κέντρο Κοινωνικών Ερευνών από το 1985.

Το ακαδημαϊκό έτος 1987-1988 δίδαξε στο Πανεπιστήμιο του Αιγαίου.

Το 1992 εκλέχθηκε επίκουρος καθηγητής στο Πάντειο Πανεπιστήμιο.

Το 2012 εκλέχθηκε πρωτοβάθμιος καθηγητής στο Πάντειο Πανεπιστήμιο.

Έχει κάνει δημοσιεύσεις σε ελληνικά και ξένα επιστημονικά περιοδικά, πολλές από τις οποίες έχουν γίνει διεθνείς αναφορές.

Έχει εκδώσει στην Ελλάδα τέσσερα επιστημονικά βιβλία,
από τα οποία τα δύο στις εκδόσεις Λιβάνη.

Το 1985 τον ενέπλεξαν στην υπόθεση Κρυστάλλη, της οποίας υπόθεσης υφίσταται ακόμη τις συνέπειες .